Miguelanxo nunca deixará de sorprenderme. Da igual que non escriba máis cómics, que non ilustre máis textos, que non faga máis películas… Porque en cada unha das súas historias sempre poderemos atopar algo novedoso, algo inusual, algo desconcertante, algo que lle da máis sentido a historia ou algo que fai que esta  perda todo o significado. Son os agasallos, que, este creador de mundos, este narrador de contos, este Tusitala dos cómics…, deixa en forma de clave. Claves que fan que o lector participe activamente da narración.Pero por narración non debemos entender só os textos, xa que se algo caracteriza a obra de Miguelanxo, é o poder narrativo das súas ilustracións.

Contanos a historia dende a imaxe, pero non utiliza esta como recuso para obter unha narración paralela e complementaria, senón que suxire, a través das ilustracións, un mundo que, ademais de ilustrar o relato, dota de vida á historia, aportalle verosimilitude a narración e ilumina os aspectos que estaban ocultos nela. As súas ilustracións axudannos a entender mellor o que pasa e o que nos pasaEstas ilustracións, estos pequenos cadros en forma de agasallo, demostran a capacidade que ten o autor para fundir a forma e o fondo de tal maneira, que chega a confundirnos. Ou quizais, esa estrana sensación que nos deixa no corpo, é porque sabe perfectamente o que estamos a pensar da súa historia, sabe que somos cómplices das súas personaxes. Coñece tan ben a cada un de nós, que xoga coas nosas percepcións, coas nosas sensacións, cos nosos sentimentos, ata elevalos a máis pura esencia artística.Para él esa pureza vese reflectida no cómic. Porque é precisamente nel onde pode, coa súa fina ironía e a súa lene transformación da realidade, crear eses mundos desacougantes nos que as persoas non somos máis que títeres diante da súa omnipresencia.

Miguelanxo Prado leyendo un cómic

Como en “Trazo de Tiza”, a súa obra máis premiada, onde Miguelanxo utiliza ó lector para os seus intereses. Un lector que como na obra de Bioy Casares “La invención de Morel”, á que fai referencia o libro, é un fuxitivo que decide atopar acougo nunha illa alonxada de calquer símbolo de civilización. Así poderá escapar de tódolos males que percorren o mundo agás un, o amor. Un amor incompatible e eterno, un amor pintado na parede da esperanza, un amor imposible, condenado ó fracaso, que o lector sufre en silenzo pola imposibilidade de transmitir a solución. Unha solución nada sinxela, agochada e a vez evidente, que dota ó libro dunha inquedanza fora do común.

Unha inquedanza que ven dada polo espirito de soidade. A soidade interior dentro da soidade de esa illa atlántica completamente inverosimil. Esa illa que como un “trazo de tiza” rompe o océano en dous. Non só o océano físico, senón tamén o océano espacio-temporal, o océano da realidade e o océano interior que cada un de nós posúe. Ese inferno, que os protagonistas da historia deben percorrer por unhas horas, uns días ou unhas semanas nun ambiente completamente hostil. Un ambiente onde frustacións, ironías, quimeras, desexos e fracasos reflecten o seu verdadeiro problema, a incomunicación.

Incomunicación que queda latente nunha illa que non está nos mapas, nun faro que non funciona dende hai anos, nunha frauta monocorde situada nun dique no que xamais coinciden máis de tres barcos á vez, nunha pousadeira que anhela, perante todo, o que din os seus ollos, nunha soñadora que fala a través dun diario, nun fuxitivo que amosa as súas frustacións a través dunha gaivota, nuns primitivos que se deixan levar pola bravura do mar, e nun muro que esconde o máis preciado dos segredos. Todo remexido nunha historia que nos amosa a incomunicación na era da comunicación, o platonismo inherente ó noso ser e a antágonica crueza da realidade.

Trazo de tiza / Miguelanxo Prado– 4ª ed– Barcelona : Norma, 2007. — 84 p. : principalmente il. col. ; 30 cm– (Miguelanxo Prado ; 1). — D.L. B. 4082-2007. — ISBN 978-84-9847-204-2